LĘK - Niepubliczna Poradnia Psychologiczno-pedagogiczna Saik

Rezerwuj online
Rezerwuj online
Przejdź do treści
ZABURZENIA LĘKOWE

 
 
  Chociaż zachowania lękowe są normalnym elementem rozwoju, czasami mogą  się przerodzić w zaburzenia lękowe. Dzieje się tak, gdy dziecko  nadmiernie przeżywa nie tylko konkretne sytuacje, ale również tworzone  przez siebie w wyobraźni scenariusze przyszłych wydarzeń. Badania  wskazują, że około 5-12% dzieci może przejawiać zaburzenia lękowe.  Leczenie potrzebne jest w sytuacji, gdy zbyt wysoki poziom lęku zaczyna  utrudniać prawidłowe funkcjonowanie dziecka. Lęk przestaje pełnić  wówczas funkcję adaptacyjną (przygotowującą dziecko na  niebezpieczeństwo, pomagającą uniknąć potencjalnych zagrożeń), a zaczyna  prowadzić do szkodliwych zmian w zachowaniu.
 
   Typowe obawy będące częścią normalnego rozwoju dziecka uzależnione są  od jego wieku. Najmłodsze dzieci mogą obawiać się między innymi  hałasów, ciemności, potworów czy separacji od opiekunów. Starsze dzieci  coraz częściej i mocniej zaczynają obawiać się szeroko rozumianej oceny  społecznej.
 
   Zbyt silne lęki mogą wskazywać na zaburzenia lękowe, mogące objawiać  się u dzieci między innymi jako lęk przed separacją, różnego rodzaju  fobie (agorafobia, fobia społeczna), napady paniki, zaburzenia  obsesyjno-kompulsyjne (występowanie natrętnych myśli oraz/lub zachowań  przymusowych).
 
Lęk  jest również istotnym aspektem innych zaburzeń, np. mutyzmu wybiórczego  (brak mówienia w określonych sytuacjach - w których mówienie jest  oczekiwane - pomimo mówienia w innych) czy różnego typu problemów w  zakresie zachowania i emocji. W takich sytuacjach najlepiej zgłosić się z  dzieckiem do specjalisty w celu zdiagnozowania i podjęcia leczenia. W  terapii zaburzeń lękowych stosowane są między innymi następujące metody:  psychoedukacja, zapewniająca dziecku zrozumienie natury lęku, trening  relaksacyjny, stopniowa ekspozycja na sytuacje, których nadmiernie  obawia się dziecko, uczenie technik rozwiązywania problemów.
 
   Chcąc pomóc dziecku zbyt mocno przeżywającego lęk pamiętaj, by  rozmawiać z dzieckiem o tym, że lęk jest emocją powszechnie przeżywaną i  pomaga uniknąć potencjalnych zagrożeń. W rozmowie staraj się podawać  przykłady z życia wzięte, konkretne sytuacje pomagające dziecku lepiej  zrozumieć przekazywane informacje. Pomóż dziecku zauważyć, w jaki sposób  ocenia różne sytuacje i wydarzenia z życia ( np. katastrofizowanie –  wyolbrzymianie drobnych wydarzeń); podpowiedz, jak może poradzić sobie z  lękiem. Uczmy dzieci rozwagi i rozsądku, zachęcajmy do konfrontacji z  sytuacjami, których z powodu lęku unikają (pamiętajmy, aby zapewnić przy  tym bezpieczeństwo i zawsze zaczynać od sytuacji łatwiejszych ); uczmy  technik rozwiązywania problemów (określcie problem, znajdźcie jak  najwięcej możliwych rozwiązań, wybierzcie najlepsze, dokonajcie oceny  zysków i strat dla każdego z tych rozwiązań, wybierzcie jedno,  zaplanujcie działanie i oceńcie efekty).
Wróć do spisu treści