TERAPIA DBT - Niepubliczna Poradnia Psychologiczno-pedagogiczna Saik

Rezerwuj online
Rezerwuj online
Przejdź do treści
TERAPIA POZNAWCZO-BEHAWIORALNA

     Jedną z najbardziej skutecznych metod terapeutycznych stosowanych w  leczeniu zaburzeń o podłożu lękowym i depresyjnym jest terapia  poznawczo-behawioralna DBT. Jej twórcą jest amerykański psychiatra Aaron Beck,  który w latach 60. XX wieku odkrył, że nasze myśli, emocje i zachowania  wzajemnie na siebie oddziałują, tworząc pewne wzorce zachowań  reprodukowane później w różnych sytuacjach, niekoniecznie analogicznych.  Mówiąc najprościej, doświadczenia nabywane w trakcie naszego życia  determinują nasz sposób reagowania w przyszłości. Jeśli na przykład ktoś  kilkakrotnie przekonał się, że jego starania nie przynoszą efektu, może  utrwalić się w nim postawa pesymistyczna, rozszerzona na różne obszary  aktywności. Będzie poddawał się bez walki, łatwo rezygnował z realizacji  celu, wycofywał się.
     Takie przyzwyczajenia i przekonania prowadzą często do  zniekształconej wizji rzeczywistości, która wydaje się wroga, opresywna i  w subiektywnym odczuciu pacjenta jest źródłem nieustannego zagrożenia.  Jeśli tego typu szkodliwe nastawienie do rzeczywistości zostanie  utrwalone, nie tylko bardzo utrudni nam funkcjonowanie społęczne, ale  będzie też wymagało specjalistycznej interwencji terapeutycznej. W  takich przypadkach bardzo dobrze sprawdza się właśnie terapia  poznawczo-behawioralna wykorzystywana w leczeniu różnego rodzaju fobii,  lęków napadowych, nerwic, depresji, bulimii, zaburzeń  kompulsywno-obsesyjnych, schizofrenii i stresu pourazowego. Ten rodzaj  terapii bywa wykorzystywany również w leczeniu depresji poporodowej lub  jako technika radzenia sobie ze stresem, a także w resocjalizacji  więźniów.
    Terapia DBT nazywana jest czasami nauką oduczania się, ponieważ  faktycznie koncentruje się na zmianie destrukcyjnych myśli, zachowań i  przekonań pacjenta. Opiera się w pierwszej fazie na zaakceptowaniu  swoich emocji i myśli dzięki nauce uważności. Warto uświadomić sobie, że  nasze emocje i reakcje nie sa tożsame z nami samymi, że mają prawo  spływać po naszej psychice jak krople deszczu po szybie. Na kolejnym  etapie osoba uczy się tak regulować swój poziom emocji, by nie wymykały  się one spod kontroli i nie były uciążliwe w relacjach  interpersonalnych. Nie oznacza to, że emocje te udało nam się  ostatecznie i definitywnie wyeliminować, ale że nie zagrażają już one  naszemu codziennemu funkcjonowaniu, że potrafimy nad nimi zapanować na  poziomie naszej świadomości.
Wróć do spisu treści